De Telegraaf publiceerde eergisteren een artikel met de schreeuwende kop: “DNA-onderzoek wijst uit: probleemwolf Bram leeft, zijn zoon is dood.” Alsof het hier om een ontsnapte crimineel gaat.
Door Werkgroep Wolf Leusden, 15 april 2025
Opnieuw wordt Bram, zonder feitelijke basis, geframed als een gevaar dat koste wat het kost moet worden ‘opgelost’. Laat het duidelijk zijn: Bram is géén ‘probleemwolf’ in de zin van de officiële escalatieladder. Die term heeft een specifieke juridische en ecologische betekenis. Pas wanneer een wolf zich herhaaldelijk opdringerig of agressief gedraagt richting mensen of vee, én alle alternatieven zijn uitgeput, kan van een ‘probleemwolf’ worden gesproken.
Niets van dat alles geldt voor Bram. Toch wordt dit label klakkeloos op hem geplakt — zonder juridische of ecologische onderbouwing.
Bram leeft, zijn zoon is dood — en dat wordt schaamteloos misbruikt
Op 26 maart werd een jonge wolf doodgereden bij Woudenberg. Aanvankelijk werd gedacht dat het om Bram ging. Dat leidde tot publieke betrokkenheid — maar óók tot opluchting onder tegenstanders van zijn aanwezigheid. Nu blijkt uit DNA-onderzoek dat het om zijn zoon ging.
In plaats van rouw of respect voor een wild dier dat in het verkeer om het leven kwam, wordt de tragedie ingezet als springplank voor framing: “De zoon is dood, maar het échte probleem leeft nog.”
Ongefilterde doodswens door rentmeester Den Treek: belangen, misleiding en valse titels In hetzelfde artikel wordt rentmeester Wilbert Nijlant, verbonden aan landgoed Den Treek, geciteerd met de opmerking dat de dood van Bram voor hem "een opluchting" zou zijn geweest.
Nijlant vertegenwoordigt jacht- en recreatiebelangen en sprak zich meermalen uit tegen de aanwezigheid van wolven op de Heuvelrug. Hij pleitte o.a. voor verjaging met paintballgeweren. Toch wordt hij in de media gepresenteerd als neutraal deskundige, zonder vermelding van zijn belangen. Erger nog:in september 2024noemde hij zichzelf in het Algemeen Dagblad een rechter. Werkgroep Wolf Leusden heeft contact gezocht met De Rechtspraak, de website van rechtbanken, gerechtshoven en bijzondere colleges waar je informatie over de procedures bij rechtszaken, uitspraken en de organisatie van de rechtspraak kunt inwinnen. Wij legden de vraag neer of Wilbert Nijlant aan het hof van Arnhem rechter is. Wij waren er al zelf door ons onderzoek achter gekomen dat hij “deskundig Lid In Pachtkamer aan het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden” is. Maar maakt dat van hem een rechter? Hij wilde naar ons idee de lezer imponeren door te schermen dat hij een onderdeel is van de rechtsmacht. Navraag bij de Raad voor de Rechtspraak leert: Nijlant is géén rechter. Hij staat slechts geregistreerd als deskundige op het gebied van pacht.
Deze voorstelling versterkt onterecht het gezag van zijn publieke uitspraken.
Dit is zorgwekkend…
Wat nooit wordt rechtgezet: de bijtzaak die géén bijtzaak was
Bram kreeg het stempel ‘probleemwolf’ vooral door een vermeende bijtzaak met een kind bij een BSO op de Leusderheide. Maar:
- Er is geen enkel forensisch bewijs dat het kind is gebeten door een wolf;
- Uit de beetwond is geen wolven-DNA aangetroffen;
- Forensisch arts dr. Frank van der Goot concludeerde dat het letsel niet als wolfgerelateerd kon worden vastgesteld. Dit heefthij telefonisch uitgebreid met ons besproken.
Geen DNA rond de wond. Geen matchende bijtsporen. Geen gedragsmatig precedent.
En toch wordt Bram keer op keer neergezet als gevaarlijk — tegen beter weten in. Ook het eerdere incident met hondje Louie werd zonder bewijs aangegrepen om Bram opnieuw te framen. Maar ook hier: geen waarnemingen, geen DNA, geen bewijslast.
De framing is geen incident, maar strategie
Door het label "probleemwolf" eindeloos te herhalen zonder onderbouwing, creëren media en belanghebbenden een sfeer van dreiging. Er wordt géén uitleg gegeven over Brams gedrag. Géén context over hoe wolven zich ontwikkelen in een cultuurlandschap. Géén jurist, géén ecoloog, géén onafhankelijke bron. Wat overblijft is de echo van bestuurders en particuliere grondeigenaren die de wolf liever kwijt dan rijk zijn.
Geen jeugdzonde is levenslang
Bram is geen jonge wolf meer, maar ook zeker niet oud. Hij bevindt zich in een volwassen fase waarin zijn gedrag zich stabiliseert. Dat hij in zijn vroege jaren soms dichter bij mensen kwam, is te vergelijken met jeugdfasen bij andere dieren. Gedrag dat zich met tijd en ervaring normaliseert. Het negeren van die natuurlijke ontwikkeling en hem blijven framen als ‘probleemwolf’ is zowel ecologisch onzinnig als juridisch onhoudbaar.
Wat wél ontbreekt: feiten en wetgeving
De juridische context blijft volledig buiten beeld. In het publieke debat wordt structureel verzwegen dat:
- Een wolf pas verjaagd of gedood mag worden als er géén andere oplossing is;
- De situatie ernstig en aantoonbaar moet zijn;
- Een expliciete vergunning nodig is;
- Die vergunning ecologisch én juridisch getoetst moet zijn.
Bram voldoet aan geen van die criteria.
Er is dus géén wettelijke basis voor het ingrijpen waar media en belanghebbenden op aansturen.
Geen probleemwolf volgens de rechter
Tegen deze achtergrond is het volstrekt onaanvaardbaar dat media zoals De Telegraaf bijdragen aan een vijandbeeld, door wolf Bram consequent en onterecht als ‘probleemwolf’ neer te zetten. De juridische term ‘probleemwolf’ is niet willekeurig: het is een officiële kwalificatie binnen de escalatieladder van de overheid. Alleen wanneer een wolf herhaaldelijk opdringerig of agressief gedrag vertoont jegens mensen of vee, en er aantoonbaar geen alternatieven zijn, kan deze term worden toegepast. Volgens de rechter is dat bij Bram níet het geval; de zaak is voorlopig opgeschort. Toch wordt deze beladen term zonder uitleg en zonder feitelijke of juridische onderbouwing op hem geplakt.
De échte vraag: wie is hier het probleem?
Niet Bram, maar het gemak waarmee framing en belangenverstrengeling het publieke debat overnemen. Niet de wolf, maar het narratief.
Bram is een volwassen wolf in een overvol, versnipperd landschap. Hij leeft in een omgeving die zich aan hem zou moeten aanpassen — niet andersom. Dat is geen reden tot paniek, maar tot doordachte begeleiding.
Wolven beschermen is niet alleen ecologisch nodig, maar wettelijk verplicht. Wanneer media zich opstellen als spreekbuis van particuliere belangen en de dood van beschermde dieren als “opgelucht ademhalen” wordt gepresenteerd, dan is niet de wolf het probleem. Dan zijn wij dat. Dat zelfs het enige ‘incident’ op niets blijkt te berusten, is het definitieve bewijs: Bram is doelbewust tot zondebok gemaakt. En dát moeten we blijven blootleggen.
Geen deskundigen, alleen belanghebbenden
Er wordt in het artikel geen enkele ecologische, juridische of forensische deskundige geciteerd. Geen ecoloog, geen jurist, geen wolvengedragsdeskundige. Alleen bestuurders en grondeigenaren met een direct belang. Daarmee is de berichtgeving eenzijdig, politiek gestuurd en journalistiek ondermaats.
Haatzaaiing is geen journalistiek
Werkgroep Wolf Leusden is op dit moment betrokken bij een breder onderzoek naar stroperij. Er zijn signalen van opzettelijke schade, illegale vuurwapens en geweld tegen wolven. Artikelen zoals dat van De Telegraaf – waarin Bram wordt afgeschilderd als gevaarlijk of overlastgevend zonder feitelijke basis – wakkeren dit soort haat aan. Deze haat is niet abstract: ze kan leiden tot strafbare daden en kost dierenlevens. Wie dit aanwakkert, draagt daar moreel maatschappelijk verantwoordelijkheid voor.
Signalen van grootschalige stroperij
In het NRC-artikel van 28 maart 2025 (“De wolf is de zoveelste totem in de cultuurstrijd”) beschrijft prof. dr. Ewald Engelen hoe nabij de zandverstuiving aan de A28 bij Harderwijk tientallen koperen hulzen zijn gevonden. Volgens verklaringen zou het gaan om een plek waar wolven zijn geschoten. In besloten berichten wordt melding gemaakt van het doden van minstens vijftien wolven, die vervolgens zouden zijn gedumpt in het Randmeer.Professor Engelen meldde onsdat hieroverinmiddels contact is geweest met de politie en dat forensisch onderzoek is gestart. Deze situatie is ernstig en vraagt om journalistieke zorgvuldigheid – geen opruiende koppen.
Ook journalist Jean-Pierre Geleen wijst in de Volkskrant-artikelen van 28 en 31 januari 2025 op structurele vermoedens van stroperij. In het artikel “Waar zijn de wolven gebleven?” stelt hij dat circa een kwart van de genetisch geregistreerde Nederlandse wolven spoorloos is verdwenen, zonder natuurlijke verklaring. Stroperij wordt als meest waarschijnlijke oorzaak genoemd.Ook met Geleen hebbenwij contact gehad en worden wij in het eerstgenoemde artikel genoemd.
Wij hebben hieromtrent naar verschillende instanties WOO’s hieromtrent uitgezet.
Wat hebben wij geëist aan de Telegraaf:
- Dat (in dit geval) de Telegraaf voor eens en altijd stopt met de opruiende berichtgeving over Bram en andere wolven.
- Dat zij in elk geval erkennen dat er geen forensisch bewijs is dat het betreffende kind is gebeten door een wolf – ook al is rectificatie onwaarschijnlijk
- Dat zij in toekomstige berichtgeving ruimte maakt voor juridische en ecologische feiten.
Wij hebben advies ingewonnen of wij de brief (zie onderstaande link) naar de Telegraaf moesten sturen. Het advies was positief. Als je al van tevoren weet dat er niets mee gedaan wordt? Dan moesten we het juist doen, was het advies.