"Ik werk niet mee. Laat die wolf maar een hond opvreten. Dan krijgen we in ieder geval een discussie over hoe we het gaan beheren." – Rentmeester Wilbert Nijlant, Landgoed Den Treek-Henschoten, 09-01-2024 (ivm dode link, bron bij ons opvraagbaar)

Op 3 juli 2024 – voor incidenten 06 juli 2024 (hondje Louie), 16 juli 2024 (meisje BSO), 31 juli 2024 (omvergelopen kindje) en 07 augustus 2024 (de gebeten hond) – diende Wilbert Nijlant, rentmeester van landgoed Den Treek, een vergunningsaanvraag in voor het afschieten van een wolf in het natuurgebied. Dit roept vragen op, want op dat moment was er geen sprake van een probleemwolf. Er waren geen aanvallen op mensen, geen slachtoffers onder huisdieren en geen meldingen van verontrustend gedrag die een dergelijke aanvraag rechtvaardigden.

Door Werkgroep Wolf Leusden

Nijlant, zelf een jager, wilde kennelijk al in een vroeg stadium een vergunning binnenhalen voor het doden van een wolf. Dit roept de vraag op of het daadwerkelijk om wildbeheer ging, of dat hier sprake was van een preventieve ingreep op basis van persoonlijke voorkeur. Hoewel landeigenaren en jagers vaker pleiten voor regulering van wilde dieren in hun gebieden, blijft het opvallend dat deze vergunningsaanvraag werd ingediend zonder dat er op dat moment concrete incidenten speelden.

Een vergunningsaanvraag zonder directe aanleiding – en vervolgens de bovengenoemde “incidenten”

De wolf die Nijlant op de korrel had, bleek later niemand minder dan Bram te zijn, een wolf die in sommige mediaberichten werd geïdentificeerd als GW3237m. Op het moment van de aanvraag bleef deze kwestie grotendeels onder de radar. Opvallend genoeg werd kort na deze poging tot afschot een reeks incidenten breed uitgemeten in de media, waarbij de wolf plots als probleem werd neergezet.

Dit roept de vraag op of er sprake is van een patroon… Verschillende belangengroepen, waaronder jagers en sommige politieke partijen, hebben al langer een uitgesproken standpunt tegen de aanwezigheid van wolven in bepaalde natuurgebieden. Wanneer een aanvraag voor afschot wordt afgewezen, kan de publieke opinie een rol gaan spelen. Zodra er incidenten met wolven breed worden uitgelicht in de media, ontstaat een maatschappelijke druk om alsnog in te grijpen.

Hoewel er geen bewijs is dat deze incidenten bewust zijn geënsceneerd, valt de timing wel erg op. Waar voorheen geen directe bedreiging leek te zijn, volgden in korte tijd meerdere gebeurtenissen waarin de wolf plotseling als risicovol werd gepresenteerd.

Den Treek: natuurgebied of beheerd jachtterrein?

Landgoed Den Treek staat bekend als een groot natuurgebied met bossen en heidevelden waar wilde dieren zich vrij zouden moeten kunnen bewegen. Maar in hoeverre blijft dit een natuurgebied als een jager als Nijlant – iemand met een direct belang bij wildbeheer en jacht – de bevoegdheid heeft om te bepalen welke dieren er wel en niet mogen leven?

De afschotvergunning werd uiteindelijk niet gehonoreerd, maar het feit dat een jager een aanvraag kan indienen om een beschermde diersoort te doden zonder een direct aantoonbare reden, roept vragen op over de manier waarop natuurbeheer en jachtbelangen in Nederland met elkaar verweven zijn.

Wat is hier echt het risico?

Het debat over de wolf in Nederland is al jaren beladen en de meningen lopen sterk uiteen. De discussie draait niet alleen om ecologie en natuurbeheer, maar raakt ook economische belangen, jagerslobby’s en publieke perceptie.

Het echte gevaar in Den Treek? Geen wolf. Maar de mensen met een geweer.