Op 29 september meldden wij al dat Stichting Werkgroep Wolf Leusden een Woo-verzoek had ingediend bij de provincie Utrecht over de wolvin die op 22–23 september werd doodgeschoten langs de Doornseweg (N227), net ten noorden van de Treeker-Wissel. Vervolgens hebben we het sectierapport ontvangen van het Dutch Wildlife Health Centre (DWHC). Het rapport deed onmiddellijk vermoeden dat er iets niet in de haak was. Daarom hebben we een second opinion aangevraagd bij een gerenommeerde wildlifedierenarts in België.
Door Stichting Werkgroep Wolf Leusden, 27 november 2025
Dat dit Woo-dossier, zoals in onze eerste posting, een horrordossier zou blijken, is inmiddels werkelijkheid: de second opinion laat ernstige fouten en onzorgvuldigheden zien rondom het afschot. De conclusie is duidelijk: het afschot is onzorgvuldig, onnodig en niet volgens de regels uitgevoerd.
Wat blijkt uit de documenten?
Het dodelijke schot is verkeerd geplaatst. Het projectiel raakte eerst de voorpoot, verbrijzelde en bereikte daarna pas de borstkas. Dit is geen correcte nooddoding en leidt niet tot een directe, pijnloze dood. Volgens de analyse draagt de schutter (jager) verantwoordelijkheid voor dit misschot, omdat een noodschot gegarandeerd dodelijk en correct gericht moet zijn. Uitwendige letsels gaven geen directe noodzaak voor euthanasie. De zichtbare verwondingen gaven geen harde reden om direct te doden.
Ernstige interne schade was niet zichtbaar. De zware inwendige schade werd pas bij de sectie ontdekt en kan het snelle afschot dus niet achteraf rechtvaardigen.
Sedatie en transport waren mogelijk geweest. Volgens de deskundige had het dier eerst gesedeerd, gestabiliseerd en vervoerd kunnen worden. Dat is de professionele standaard wanneer de ernst van de situatie nog niet is vastgesteld.
Indien een alternatief bestaat, mag afschot niet als eerste stap worden gebruikt. Dat volgt uit dierenwelzijn, veterinaire zorgvuldigheid en het Nederlandse wolvenbeleid. Langdurig lijden is aannemelijk. De wolvin heeft mogelijk 30 tot 60 minuten of langer pijn gehad voordat het schot werd gelost – en dat schot was vervolgens ook nog technisch onjuist.
Het proces was chaotisch en onprofessioneel Uit interne appjes van een RUD-toezichthouder blijkt dat DWHC niet goed werd geïnformeerd en dat er buiten het protocol werd gehandeld). De berichten laten zien wat er misging: geen duidelijk protocol, geen regie, geen volledige meldingen — maar wél handelen,zelfs wanneer hetnietbinnen de regelsof bevoegdheden past.
Waarom dit naar de media gaat
Dit gaat niet om sensatie. Het gaat om verantwoordelijkheid en transparantie. Wanneer een beschermd dier wordt gedood onder omstandigheden die niet voldoen aan de wettelijke en professionele normen, heeft de samenleving het recht om dat te weten. De betrokken instanties, jagers en overheden moeten begrijpen dat dit soort situaties niet langer buiten beeld plaatsvinden. Wij kijken mee, wij blijven meekijken, en dit is blijvende maatschappelijke controle die steeds strakker wordt. Dit is geen tijdelijke actie, maar blijvend toezicht op hoe met beschermde dieren wordt omgegaan.
Openbaarheid is noodzakelijk om te voorkomen dat fouten worden weggemoffeld. Zorgvuldigheid moet de norm worden, nu het niet is.
Hoe gaan wij verder?
Wij zullen een formeel handhavingsverzoek indienen, en deze informatie delen met de media. Deze zaak laat zien dat er structurele problemen zijn in de manier waarop incidenten met beschermde dieren worden afgehandeld. Transparantie is noodzakelijk – en deze situatie vraagt om directe correctie.
Wolf van Tynaarlo all over again. Nooddoding moet worden afgeschaft, want nu blijkt voor de tweede keer dat er wel degelijk alternatieven waren — maar dat die niet eens zijn onderzocht.