Provincie Gelderland zegt niets te weten van stroperij. Maar dat is niet geloofwaardig en juridisch niet houdbaar.
Door Werkgroep Leusden, 21 mei 2025
Een zorgwekkend patroon van verdwijningen en geruchten
Op 8 april 2025 dienden wij namens Werkgroep Wolf Leusden een Woo-verzoek in bij provincie Gelderland. Aanleiding waren onthullingen in NRC en de Volkskrant over georganiseerde stroperij op wolven in onder meer de Veluwe. Er wordt gesproken over vuurwapengebruik, vondst van kogelhulzen, het dumpen van dode wolven in het Randmeer en minstens vijftien verdwenen dieren. Ecologen bevestigen dat ongeveer een kwart van de genetisch geïdentificeerde wolvenpopulatie in Nederland spoorloos is verdwenen zonder natuurlijke verklaring.
Volgens prof. dr. Ewald Engelen is hierover ook contact geweest met de politie, die forensisch onderzoek zou hebben gestart. Deze informatie staat niet op zichzelf, maar past in een breder beeld van signalen die wij de afgelopen jaren hebben ontvangen.
Wat wij vroegen – en wat de provincie ontkent
Wij vroegen de provincie Gelderland om alle documenten die inzicht geven in meldingen, interne communicatie, risicoanalyses, toezichtmaatregelen en samenwerking met opsporingsdiensten rond stroperij. Dit betrof expliciet ook gegevens over het zandverstuivingsgebied bij de A28 en de regio’s waar vaker wolven verdwijnen. De provincie antwoordt nu dat er géén enkel document bestaat. Geen verslagen, geen meldingen, geen e-mails, geen interne memo’s. Zelfs de mondelinge signalen die wél worden erkend, zijn volgens de provincie nergens genoteerd of opgevolgd.
Dat kan niet kloppen
De provincie beroept zich feitelijk op onwetendheid. Maar dat is geen juridische grondslag om informatie te weigeren – het is een bestuurlijk falen. Een overheid die stelt ‘wij weten van niets’ terwijl journalisten, wetenschappers, politie en burgers het tegendeel aangeven, schendt haar plicht tot zorgvuldige besluitvorming (artikel 3:2 Awb) en transparantie (Wet open overheid, artikelen 4.1 en 4.2).
Daar komt bij dat de wolf een strikt beschermde diersoort is onder zowel de Habitatrichtlijn als de Wet natuurbescherming (artikel 3.5). De provincie heeft dus niet alleen een morele, maar ook een wettelijke verantwoordelijkheid om signalen van illegale doding serieus te nemen, vast te leggen en op te volgen.
Geen documenten betekent óf nalatigheid, óf onwil Als de provincie werkelijk geen documenten heeft over signalen van stroperij, dan rijst de vraag waarom die informatie niet is vastgelegd. Waarom wordt er niets genoteerd over schoten in natuurgebieden, aangetroffen hulzen, dode of verdwenen wolven? Waarom ontbreekt elk spoor van toezicht of overleg met opsporingspartners? Als die informatie wél bestaat maar niet wordt vrijgegeven, dan is sprake van schending van de Woo. In beide gevallen is het besluit juridisch ondeugdelijk, maatschappelijk onverantwoord en bestuurlijk onacceptabel.
Wij maken bezwaar – dit laten we niet los
Wij zullen bezwaar maken tegen dit besluit. Want dit gaat niet over één dossier, maar over de vraag of de overheid haar verantwoordelijkheid neemt voor de bescherming van een wettelijk beschermde soort. En of burgers nog kunnen rekenen op transparantie en handhaving wanneer de natuur in gevaar is.
Werkgroep Wolf Leusden zal dit aanvechten tot op het hoogste niveau. Want achter elk verdwenen dier schuilt een groter verhaal. En dat verhaal moet boven tafel komen.